Het leven laat zich niet regisseren. Het ontvouwt zich in kleine gebaren, in handen vol zand, kruimels op het aanrecht, haren die door de war zitten van het spelen. In een buik die rond en trots vooruit draagt wat nog moet komen. In ochtenden die langzaam beginnen, met slaperige ogen en een baby tegen je borst.

Ik geloof niet in stilzitten en lachen naar de camera. Ik geloof in bewegen. In samen zijn zoals jullie dat thuis ook zijn. Rennen, fluisteren, troosten, wachten. In de stilte tussen twee ademhalingen wanneer je even beseft: dit is ons.

Ik leg niet alleen vast hoe het eruitzag.
Ik vang hoe het voelde.

Zodat je later niet alleen terugkijkt, maar weer even midden in dat moment staat.